Cześć wam!
25 kwietnia mam umówioną wizytę u psycholog.
Nawet nie wyobrażacie sobie, jak jej oczekuję. Nie wiem dlaczego ale mój stan psychiczny z dnia na dzień jest coraz gorszy.
Codziennie towarzyszy mi spory niepokój i niechęć do wszystkiego wokół.
Codziennie czuję przytłoczenie i osamotnienie.
Już nie wiem czy to z powodu DDA. Nie mam pojęcia. Może mam depresję?
Rozmowa z ludźmi wywołuje u mnie dyskomfort. Każdy dzień jest dla mnie coraz cięższy.
Dlaczego?
Nie wiem. Czekam na wizytę, codziennie na nią czekam. A ona zamiast się zbliżać, oddala się.
Nigdy czas nie leciał mi tak wolno.
Ale cały czas czekam.
Miłego dnia, moje misie.
niedziela, 9 kwietnia 2017
wtorek, 4 kwietnia 2017
Cześć!
Cześć!
Jestem osiemnastolatką mieszkającą w domu, w którym żyje ojciec alkoholik. Alkoholik od wielu lat.
Co ja mam więcej powiedzieć.
Impuls nakazujący mi wylać smutki do internetu był tak silny, że nie mogłam się powstrzymać. Mam nadzieję że pomoże to też innym młodym ludziom, którzy musieli dojrzeć szybciej niż ich rówieśnicy.
Impuls powstał w wyniku tego, że w końcu zauważyłam jak bardzo sobie nie radzę - jak utrudnia mi to życie, jak okłamuję siebie, jak sama cały czas noszę ciężar i jak bardzo się we wszystkim gubię.
DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików
Jestem osiemnastolatką mieszkającą w domu, w którym żyje ojciec alkoholik. Alkoholik od wielu lat.
Co ja mam więcej powiedzieć.
Impuls nakazujący mi wylać smutki do internetu był tak silny, że nie mogłam się powstrzymać. Mam nadzieję że pomoże to też innym młodym ludziom, którzy musieli dojrzeć szybciej niż ich rówieśnicy.
Impuls powstał w wyniku tego, że w końcu zauważyłam jak bardzo sobie nie radzę - jak utrudnia mi to życie, jak okłamuję siebie, jak sama cały czas noszę ciężar i jak bardzo się we wszystkim gubię.
DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików
Dorastaliśmy w rodzinach dysfunkcyjnych. Ich środowisko wypaczyło nasze myślenie o nas samych i o otaczającym nas świecie. Widząc siebie w krzywym zwierciadle informacji i sygnałów dawanych nam przez naszych rodziców, uwierzyliśmy, że jesteśmy „nie w porządku”. Zostaliśmy pozbawieni naszej autentycznej tożsamości i zaczęliśmy szukać sposobów na dobre samopoczucie. Chociaż wyglądamy jak dorośli, nadal zachowujemy się jak dzieci i pozwalamy, aby inni mieli wpływ na nasze myślenie o sobie, nasze poczucie własnej wartości i nasze szczęście. Nasze nieprawidłowe myślenie było przyczyną tego, że podejmowaliśmy decyzje, które nas niszczyły. Dlatego też chcemy przestać poprawiać własne samopoczucie nieskutecznymi zachowaniami, nadużywaniem innych ludzi, seksem, substancjami odurzającymi, manią posiadania, manią sukcesu, pieniędzmi itp.
„12 Kroków dla Dorosłych Dzieci z uzależnieniowych i innych rodzin dysfunkcyjnych”
(wyd. Akuracik, Warszawa 1996)
(wyd. Akuracik, Warszawa 1996)
Brak słów, gdy pierwszy raz trafiłam na strony opisujące syndrom DDA i czułam jakby ktoś zaczął opisywać moje życie. Słowo w słowo. Każde następne zdanie coraz dokładniej opisywało to co czuję. A każda następna łza była coraz bardziej bolesna.
http://koalkoholizm.pl/dda
Jeśli czytasz ten artykuł i czujesz, że to opis twojego życia a nigdy nie umiałeś zrozumieć, dlaczego nie czujesz normalnym - jest bardzo duża szansa, że jesteś jednostką z rodziny dysfunkcyjnej.
Jak można wywnioskować z artykułu - jest to szereg zachowań, zaburzeń psychicznych, które trzeba leczyć, by móc żyć normalnie i szczęśliwie (co wydawało mi się nierealne - myślałam, że brak szczęścia i codzienne, depresyjne myśli są normalne).
Wczoraj (tj. 3 kwietnia) po szkole poszłam zapisać się na darmowe porady psychologiczne DDA, poczułam ulgę. Poczułam, że moje życie może nabrać chociaż kilku kolorów (rok temu, gdy byłam z mamą, zrobiło mi się naprawdę lepiej).
Po powrocie do domu zastałam go - pijanego, czekającego na karetkę, która odwiezie go na odtrucie alkoholowe. Mama, pracująca 11 godzin dziennie przyjechała, zobaczyła jego stan, sprowadziła go do samochodu i zawiozła - najperw na odtrucie, później na izbę wytrzeźwień, a później do szpitala. Była godzina 21 - mamy nadal nie było. Nic nie zjadła, nic nie wypiła. Żywiła się swoimi nerwami. Płaczliwym głosem powiedziała mi przez telefon - Aniu, ja naprawdę nie wiem co robić, nie chcą go nigdzie przyjąć.
Około godziny 22 mama wróciła z nim do domu. Byłyśmy bezsilne. Niemoc polskich służb tak mnie wkurwiła, że zeszłam dwór w kapciach i zadzwoniłam na 112.
Opisałam co czuję - co dzieje się w moim domu, jak poniża mnie zmywanie moczu pijanego ojca z materaca, jak moja 8-mio letnia siostra nie rozumie co się dzieje i całe wieczory płacze, i ile przemocy psychicznej stosuje wobec nas ojciec.
Ojciec znów wpadł w ciąg - najgorsze chwile znów przede mną, znów zataczające się koło, znów zaczęłam się trząść, a szare, codzienne barwy mojego życia zamieniły się na czarną, smolistą czerń.
Tym razem obeszło się bez próby samobójczej i policji.
Ratownicy medyczni zabrali go około godziny 23.
Mama przyszła do mnie w nocy, z herbatą, usiadła na łóżku.
Zaczęła opowiadać sen o domku pod Poznaniem który sobie kupiła.
Już kilka razy mówiła mi, że to jej marzenie. Z dala od zgiełku miasta i przekleństwa bloków. Z dala od tego przeklętego mieszkania, w którym rozgrywało się mnóstwo pijackich kłótni.
Schodząc po drewnianych schodach widziała tylko kuchnię - dużą.
Widziałam jak jej oczy stają się coraz bardziej szkliste. Opowiadając o nim, drżały jej usta. Nie dokończyła - chyba nie była w stanie. Jej słowa były dla niej bardzo nierealne - czułam to.
Domek pod Poznaniem traktowała jak odskocznię od tragedii, którą przeżywa od kilku lat. Wielkie, nierealne marzenie.
Moje serce zalało się gorącym, gęstym żalem.
Nie umiem opisać co czułam w tamtej chwili.
Ból mojej mamy przeżyłam 5 razy mocniej niż mój. Czułam to w sercu.
Wczorajszej nocy uświadomiłam sobie jak bardzo jesteśmy nieszczęśliwe, jak bardzo toksyczny jest człowiek który z nami żyje. I jak bardzo niszczy nam wszystko wokół.
Mam nadzieję, że naświetliłam wam temat mojego bloga
Będę pisać to, co czuję i to co muszę wyrzucić z siebie, to co dzieje się w mojej rodzinie i jak trudno aktualnie mi się żyje.
To, jak walczę o moje normalne życie, mojej mamy i moich sióstr.
Alkoholik, wykańczając sam najpierw wykańcza bliskich.
Dopiero później wykończy siebie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)